Esquina Homero Manzi και Sur

Ποιος ήταν ο Homero Manzi

Ο Homero Manzi γεννήθηκε ως Homero Nicolás Manzione Prestera την 1η Νοεμβρίου 1907 στην Añatuya, στην επαρχία Santiago del Estero. Η Wikipedia τον χαρακτηρίζει στιχουργό τάνγκο αλλά και σκηνοθέτη. Εργάστηκε για λίγο στη δημοσιογραφία και στη συνέχεια δίδαξε λογοτεχνία και ισπανικά, ώσπου πολιτικοί λόγοι που σχετίζονταν με τη συμμετοχή του στην Unión Cívica Radical οδήγησαν στην αποπομπή του από τη διδασκαλία, και στράφηκε στις τέχνες. Πέθανε στο Μπουένος Άιρες στις 3 Μαΐου 1951, από καρκίνο, σε ηλικία 43 ετών. Το 1935 είχε συμμετάσχει στα πρώτα βήματα της FORJA, μιας πολιτικής ομάδας που η Wikipedia περιγράφει ως λαϊκό εθνικισμό.

Τραγούδια και σενάρια

Ο Manzi εργάστηκε σε δύο μέσα. Το 1934 ίδρυσε ένα περιοδικό με τίτλο Micrófono, που κάλυπτε το ραδιόφωνο και τον αργεντίνικο κινηματογράφο, και συνέγραψε το σενάριο του Nobleza Gaucha, που κυκλοφόρησε το 1937. Από το 1940 έγραφε σενάρια με τον Ulyses Petit de Murat, και σύμφωνα με τη Wikipedia το δίδυμο κέρδισε το Silver Condor για το καλύτερο διασκευασμένο σενάριο το 1943 για το The Gaucho War. Στο τάνγκο είναι περισσότερο γνωστός για στίχους που μελοποίησαν οι Aníbal Troilo και Lucio Demare: Sur, Barrio de tango, Malena και Che bandoneón. Η Wikipedia αναφέρει επίσης ταινίες όπως το The Caranchos of Florida (1938) και το Savage Pampas (1945) μεταξύ των έργων του, χωρίς να διευκρινίζει τον ρόλο του σε καθεμία.

Ένας ποιητής της νότιας πλευράς

Η ισπανική Wikipedia αναφέρει ότι ο Manzi πέρασε τα νιάτα του στην Pompeya, μια γειτονιά στο νότο της πόλης, και ότι αυτή ενέπνευσε πολλά από τα τάνγκο του· ένας δρόμος εκεί φέρει πλέον το όνομά του. Η ιστοσελίδα του χώρου το θέτει απλά: ένα μόνο έργο όπως το Sur αρκεί για να περιγράψει τον Manzi ως άνθρωπο του Μπουένος Άιρες. Αυτή η αίσθηση ενός ποιητή δεμένου με τους δρόμους του είναι η ιδέα πάνω στην οποία είναι χτισμένο αυτό το καφέ.

Το τραγούδι Sur

Το Sur έχει μουσική του Aníbal Troilo και στίχους του Manzi. Σύμφωνα με τη Wikipedia, η ορχήστρα του Troilo το ηχογράφησε για πρώτη φορά στις 23 Φεβρουαρίου 1948, με τον Edmundo Rivero να τραγουδά, και κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά από τη RCA Victor. Οι ίδιοι καλλιτέχνες το ερμήνευσαν για πρώτη φορά ζωντανά σε ένα νυχτερινό κέντρο στο Μπουένος Άιρες που ονομάζεται Tibidabo. Ο τραγουδιστής έκανε δύο μικρές αλλαγές στους στίχους με την έγκριση του Manzi· η μία αντικατέστησε το «florando» με το «flotando», και αυτή έγινε η ευρέως αποδεκτή εκδοχή. Διασκευές περιλαμβάνουν ηχογραφήσεις των Julio Sosa, Nelly Omar, Roberto Goyeneche και Andrés Calamaro. Η Wikipedia προσθέτει ότι ο Troilo και ο Manzi είχαν κι άλλες επιτυχίες τη δεκαετία του 1940, αλλά καμία δεν συγκρίθηκε με το Sur, το οποίο χαρακτηρίζει ίσως ως το τάνγκο που αγαπούν περισσότερο οι Αργεντινοί.

Ο Aníbal Troilo, το άλλο μισό του Sur

Ο Aníbal Troilo γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες στις 11 Ιουλίου 1914 και πέθανε στις 18 Μαΐου 1975. Γνωστός ως Pichuco, όνομα που του έδωσε ο πατέρας του, ήταν παίκτης μπαντονεόν, συνθέτης, ενορχηστρωτής και αρχηγός ορχήστρας, και σύμφωνα με τη Wikipedia η ορχήστρα του ήταν από τις πιο δημοφιλείς στους χορευτές της χρυσής εποχής του τάνγκο. Ο Manzi έγραψε τους στίχους για τη μουσική του Troilo στο Sur, στο Barrio de tango και στο Che bandoneón, και μετά τον θάνατο του Manzi το 1951 ο Troilo έγραψε το Responso στη μνήμη του. Ο Edmundo Rivero, που τραγούδησε το Sur το 1948, ηχογράφησε ξανά με τον Troilo αργότερα, μεταξύ άλλων το άλμπουμ Tango recio του 1963.

Για τι μιλάει το τραγούδι

Η Wikipedia περιγράφει το Sur ως ελεγεία για έναν χαμένο έρωτα, τοποθετημένη ανάμεσα σε ορόσημα της νότιας πλευράς του Μπουένος Άιρες, και ως θρήνο για το πώς έχει αλλάξει η γειτονιά. Η γωνία των San Juan και Boedo είναι ένα από τα μέρη που ονομάζει το τραγούδι, και ο τουριστικός οργανισμός της πόλης του Μπουένος Άιρες λέει ότι η γωνία απαθανατίστηκε από τον ποιητή μέσα σε αυτό. Αυτός ο οδηγός δεν παραθέτει τους στίχους· μια ορειχάλκινη πλάκα στον ίδιο τον τοίχο του καφέ τους φέρει, και οποιαδήποτε ηχογράφηση σάς επιτρέπει να τους ακούσετε τραγουδισμένους.

Ακούγοντάς το πριν πάτε

Οποιαδήποτε υπηρεσία streaming έχει την ηχογράφηση του 1948 από την ορχήστρα του Troilo με τον Edmundo Rivero, και οι μεταγενέστερες διασκευές προσφέρουν μια καλή σύγκριση: ο Julio Sosa, ο Roberto Goyeneche και ο Andrés Calamaro το τραγουδούν ο καθένας διαφορετικά. Στη συνέχεια δοκιμάστε το Malena, το οποίο η Wikipedia χρονολογεί στο 1941 με μουσική του Lucio Demare, και το Che bandoneón του 1950. Είκοσι λεπτά ακρόασης αλλάζουν τη βραδιά: η παράσταση χτίζεται γύρω από το ρεπερτόριο του Manzi, οπότε θα αναγνωρίζετε τη μορφή των τραγουδιών όταν ξεκινούν, και θα μπορείτε να τα παρακολουθείτε ακόμη και όταν τα λόγια είναι στα ισπανικά. Η ισπανική Wikipedia λέει ότι το Malena εμπνεύστηκε από και αφιερώθηκε στη Nelly Omar, μία από τις τραγουδίστριες που αργότερα διασκεύασαν το Sur, κάτι που συνδέει δύο από αυτά τα τραγούδια.

Το τραπέζι όπου γράφτηκε

Ο τουριστικός οργανισμός της πόλης του Μπουένος Άιρες λέει ότι ο Manzi έγραψε το Sur το 1948 σε ένα από τα τραπέζια του καφέ, και το άρθρο της ισπανικής Wikipedia για τον χώρο λέει ότι το έγραψε εκεί. Το άρθρο της πόλης για το τάνγκο της Boedo προσθέτει ότι έγραψε εκεί και τους στίχους του Che, bandoneón, και περιγράφει το καφέ ως ένα τυπικό σπίτι τάνγκο του Μπουένος Άιρες όπου ο επισκέπτης μπορεί να δειπνήσει και να παρακολουθήσει παράσταση. Δεχτείτε το ως παράδοση του καφέ, με την υποστήριξη της πόλης. Η ίδια η ιστοσελίδα του χώρου λέει ότι οι μουσικοί που έκαναν το τάνγκο την πιο αντιπροσωπευτική τέχνη της πόλης πέρασαν από τα τραπέζια του καφέ, που είναι η ίδια ιστορία ειπωμένη από την άλλη πλευρά του πάγκου.

Ένα καφέ με πολλά ονόματα, και πλάκες

Ο χώρος αναφέρει ότι το μπαρ σε αυτή τη γωνία χτίστηκε το 1927 και έγινε σύμβολο της αστικής κουλτούρας της πόλης τη δεκαετία του 1940. Ο τουριστικός οργανισμός του Μπουένος Άιρες λέει ότι κάποιοι ντόπιοι θυμούνται ένα μπαρ εδώ ήδη από το 1914. Ονομάζει το μπαρ πρώτα El Aeroplano, μετά Nippon από το 1937 αφού το αγόρασαν Ιάπωνες εταίροι, έπειτα Canadian από το 1948, και αναφέρει ότι η σημερινή ονομασία χρονολογείται από το 1981. Το καφέ έκλεισε στις 6 Μαρτίου 1999 και άνοιξε ξανά το 2001 μετά από αναστήλωση που διατήρησε τις αρχικές προσόψεις του. Αρκετές πλάκες κοσμούν την πρόσοψη, μεταξύ τους μία από τη Γερουσία που ανακηρύσσει τη γωνία Εθνικό Ιστορικό Μνημείο, και ζωγραφισμένα γράμματα πάνω από τα παράθυρα ονομάζουν τάνγκο του Manzi με τους συνθέτες και τις χρονιές τους. Δέκα λεπτά έξω στο φως της ημέρας είναι χρόνος καλώς δαπανημένος.

Από το τραπέζι του καφέ στη σκηνή

Σήμερα το καφέ είναι ένας χώρος δείπνου με τάνγκο. Ο χώρος περιγράφει ένα σόου χτισμένο γύρω από τις συνθέσεις του Manzi, με φόρο τιμής στον Carlos Gardel, τοποθετημένο σε αυτό που αποκαλεί χρυσή εποχή του τάνγκο, με δεκαπέντε καλλιτέχνες στη σκηνή. Η Wikipedia χρονολογεί αυτή τη χρυσή εποχή από το 1935 περίπου έως το 1952, οπότε το Sur ανήκει στα μεταγενέστερα χρόνια της. Τα προγράμματα αλλάζουν, οπότε κανένα κομμάτι δεν είναι εγγυημένο, αλλά η βραδιά χτίζεται πάνω στα τραγούδια που έβαλαν αυτή τη γωνία στη μνήμη της πόλης. Κάθεστε στη γωνία που έκαναν διάσημη αυτά τα τραγούδια.

Διαβάστε στη συνέχεια: Παράσταση τάνγκο Homero Manzi: εισιτήρια

Σε ποιους δεν απευθύνεται

Επισκεφθείτε τη γωνία για την ιστορία και μπορεί να απογοητευτείτε: είναι ένα ενεργό εστιατόριο, όχι μουσείο. Ένα σόου τάνγκο το βράδυ είναι ο κύριος λόγος για να μπείτε. Αν θέλετε οι στίχοι να εξηγηθούν γραμμή προς γραμμή, διαβάστε πρώτα μια μετάφραση, αφού ο Manzi έγραφε στα ισπανικά. Και αν προτιμάτε μικρούς χώρους, έχετε υπόψη ότι η αίθουσα είναι μεγάλη· ο οδηγός για τα εισιτήρια λέει περισσότερα γι' αυτό. Ούτε το σόου είναι διάλεξη: παρουσιάζει το τάνγκο παρά τη βιογραφία του Manzi, οπότε διαβάστε την ιστορία της γωνίας εδώ εκ των προτέρων αν σας ενδιαφέρει.